Tekst Els Verbelen – Foto’s © Nakke Van Loo
In gesprek met kunstenares Nakke Van Loo. Levend verlies kreeg in het leven van Nakke verschillende vormen en gedaantes. Als een stille getuige had pijn zich doorheen de jaren in haar genesteld. Onderhuids was het op een bepaalde manier al jaren koud. Een innerlijke kou van weggezette gevoelens. Gestold verdriet en bevroren tranen droeg ze met een vederlichte jas.
Oneindige liefde voor anderen, dapper zijn, doorgaan en positiviteit is wat Nakke typeert. Een raamwerk vol schoonheid en kracht. Een plotse relatiebreuk bracht haar op het vriespunt van haar zijn. Winter in haar hart. Een tijdlang balanceerde Nakke op de rand van de totale leegte. Vandaag oefent Nakke zich een nieuw leven. Een dagelijkse oefening in moed, doorzetting en jezelf iets te leren gunnen. Ze oefent met begrippen als tijd, ruimte, grenzen, moeheid, het niet meer weten, de pijn in lichaam en ziel, het fundamenteel klauwen aan de vraag van zin en onzin. Een verhaal waarbinnen nieuwe innerlijke lijnen zich voorzichtig durven tonen als zacht fundament. Er is prille hoop. Hoop dat deze nieuwe lijnen ooit grip krijgen en liefde als vanzelf zal fluisteren wanneer pijn zich toont. Op fluisterzachte toon … als basis van haar zijn.
Mijn partner en ik. We droomden ons een huis in Zeeland. Een plek van waaruit we ons leven gedeeltelijk verder zouden leven. Rust en zee zouden onze metgezel worden. Een trip met blik op geluk en toekomst. Een aantal jaren had kanker deel uitgemaakt van mijn leven. Breekbare jaren had ik met een eigenzinnige veerkracht, moed en lichtheid aangekeken. De ziekte dwong me tot een ander leven. Van voltijds schoenontwerper werd ik student aan de academie. Mijn potlood bracht me terug bij speelsheid en verbeelding. Het lijntje naar mezelf.
Net toen we de pittige periode achter de kiezen hadden, besloot hij om plots weg te gaan. Zijn woorden van vertrek waren als een boodschap uit het niets. Voor hem was onze relatie op. Hij ging weg. Zonder verhaal. Maandenlang was er taal noch teken van hem. Geen kapstok. Ik kon niet terugvallen op waar het tussen ons was fout gegaan. Achteraf bleek dat de schaamte in hem het overnam. Weken na zijn vertrek klopten verborgen waarheden bij me aan. Reeds van in het begin was hij naast onze relatie gelijklopende relaties aangegaan. Op de dag van ons huwelijk zat hij verweven in drie relaties. Een ontmantelend gegeven. Hij trok op eenzelfde moment, op 1 relatie na, zo goed als overal de stekker uit. De anderen wisten van mij. Ik wist niet van hen. Zijn gespleten bestaan werd plots mijn realiteit. Het was verscheurend. Het voelde alsof mijn verleden, heden en toekomst werden weggevaagd. Een gapend gat, waarin ik dreigde te verdwijnen. Ik heb mezelf ontiegelijk veel vragen gesteld.
De oorzaak van zijn ontrouw zocht ik bij mezelf en veroordeelde mezelf tot ‘niet-goed-genoeg’. Een overtuiging die ik al levenslang onbewust met me meedraag. Ergens moet ik doorheen de jaren signalen van zijn ontrouw hebben opgevangen. Af en toe wierp ik vragen op en had het gevoel dat hij ergens in zat, waar hij liever niet wou zijn. Mijn gevoel werd telkens van tafel geveegd, verloor het vertrouwen in mezelf en geraakte vervlochten met de woorden van hem. Zijn woorden werden mijn waarheid. Hoe dit gebeurd is, daar kan ik de vinger niet opleggen. Doorheen de jaren ben ik ondergesneeuwd geraakt. Ons huwelijk stond symbool voor elkaar veilig stellen. Je geborgen weten bij elkaar. Ik wou niets liever dan dit. Aan hem had ik mijn hart verloren. Hij haalde een ongekend gevoel bij me naar boven. Ik voelde me door hem gezien.
Dit maakte het zo veilig en geborgen. Van thuis uit kende ik geen complimenten en waarderingen. Ik kom uit een West-Vlaams, noest en hardwerkend gezin. Iedereen helpen en hard werken was mijn bestaansrecht. Dat ik doorheen de jaren voorzichtig verdween in zijn donkerte, kan ik enkel naderhand overschouwen. Mijn veiligheid legde ik in zijn handen. Ik veroordeelde mijn eigen stem en deed mezelf tekort door niet naar mijn buikgevoel te luisteren.
De breuk, zijn stilte en verborgen leven gaven me een knap. Ik voelde me een wrak en sloot me af van de buitenwereld. Gelukkig bleven goede vrienden aanwezig in mijn afwezigheid. In de stilte van die dagen heb ik als een gek in het huis gewerkt, voegde wit toe en maakte ruimte. Wit en ruimte geven hoop. Ze maken licht. Er was ook Pip, mijn hond. Gevoelig, speels en lief. Als een warm dekentje gaf ze troost. En dat doet ze nog. Telkens opnieuw. Mijn potlood en papier brengen dagelijks beweging. Tekenen werkt herstellend. Het voelt als mijn vorm van communiceren. Als een mol onder de grond begin ik vroeg in de ochtend te tekenen. Ik maak tekeningen in opdracht. Uiteenlopende verhalen. Verhalen van anderen krijgen een authentieke beeldtaal. Beelden worden verknipt en verschoven tot er iets nieuws ontstaat. Het hertekende verhaal krijgt hierdoor een zekere gelaagdheid. Mijn tekenopdrachten hebben me geholpen. Het verdriet van anderen verbeelden, werkte transformerend. Door veel brieven en verhalen over verlies te hertekenen, ben ik voorzichtig licht en ruimte beginnen geven aan mijn eigen gevoel.
Mijn binnenwereld kreeg vorm en bestaansrecht. Al tekenend en creërend ben ik tot nieuwe lijnen gekomen. In huis hangt nu een mobiel vol drooghoutjes van reizen die we samen maakten. Van kindsbeen af ben ik een strandjutter en sprokkel mezelf blij. In plaats van sprokkelhout in vakjes te steken, wat zwaarder voelt, heb ik het licht en lucht gegeven. Elk stukje hout heeft een verhaal. De stukjes drooghout hangen nu aan dunne draadjes. Ze bewegen zachtjes op het ritme van de wind, in het midden van ons huis. Het maakt mijn verdriet lichter en luchtiger. Mijn verhaal mag ademen en herinnert me aan de zee. De zee werkt helend. Haar uitgestrektheid heeft nooit iets desolaat. Integendeel. De zee omhelst me als een reddingsboei doorheen de golven van het leven. Moedige liefde is mijn rode draad. Mijn vertrekpunt om naar hem en mezelf te kijken. Optimisme is inherent aan wie ik ben.
Er is mijn weg hier doorheen, vanuit zachtheid en kracht. Voorbij de pijn ligt er vertrouwen. Vertrouwen schrijft en herschrijft mijn verhaal. Een verhaal dat zich weet te verfijnen en kleurt in de taal van nuances. Ik leef nu vanuit een andere veerkracht. Mijn patroon van ‘doorgaan en sterk zijn’ wordt anders ingezet. Er groeit een andere intimiteit in mezelf. Hoewel mijn kunst doordrongen is van kwetsbaarheid, probeer ik nu ook om vanuit mezelf kwetsbaar te zijn. De diepste menselijkheid binnenin mezelf mag er meer zijn. Naar binnen keren en ruimte maken voor pijn en zijn is nieuw, vaak nog onwennig. Stilte helpt. Wanneer ik loskoppel van de ander kom ik dichter bij mezelf. Vanuit stilte, wit en ruimte tracht ik mijn donkerte toe te laten. Met een zachte blik leer ik naar mezelf te kijken. Ik was zo getraind in het zien van wat ik niet kan, dat het moeilijk was om voeling te krijgen met waar mijn grenzen lagen. In het proces waar ik nu nog in zit, ga ik de oefening aan. Zo had ik een tijdje geleden twee overnachtingen geboekt in Zeeland. Het was overspoelend om daar te zijn. Na een dag en een nacht heb ik beslist om terug naar huis te gaan. Mijn grenzen voelen en daar naar handelen, is helemaal nieuw. Het is mijn nieuwe definitie van dapper zijn. Ik oefen mijn grenzen te eren en respecteren. Het is een proces waar ik trots op ben. Mildheid naar mezelf.
Levend verlies is een kwetsbaar proces van samen en alleen. Er is dankbaarheid voor de oprechte liefde die was en de liefde die blijft. Mijn herstel is een tocht langs ruis en helderheid, stroom en strijd, stilstand en beweging. Het geeft ruimte aan lichtheid en zwaarte, blaast zuurstof in kleine, onverwachte details van het leven. Mijn kleine stapjes vier ik in schoonheid, met wat lekkers en lieve vrienden. Als vanzelf danst lichtheid terug door de ruimte en lacht mijn hart in speelsheid mee. Een hulde aan mezelf.
Ik ben Nakke Van Loo, beeldend kunstenaar. Mijn passie ligt in het transformeren van woorden tot beelden. Ik richt me op het tastbaar maken van jouw verhaal, verdriet, rouw en intense belevingen. Een sfeer, een gevoel zichtbaar maken. Door fragiele potloodlijnen te combineren met stille ingetogen kleuren, tracht ik de diepte en complexiteit van emoties te vangen. Met een fragiele gelaagdheid en met een voorliefde voor het imperfecte wordt een verhaal visueel tastbaar. Jouw verhaal vormgegeven in een authentiek en verstild werk. Ontdek meer verbindende verhalen en beelden op Instagram @__nakke__
